Over co-regulatie, verbinding en wat er gebeurt als die wegvalt
Soms kom je een verhaal tegen dat blijft hangen. Niet omdat je alles één-op-één gelooft, maar omdat je voelt: hier zit iets onder.
Ik las onlangs een verhaal van een vrouw die haar partner verloor. Wat haar het meest raakte, was niet alleen het verdriet… maar wat er in haar lichaam gebeurde nadat hij er niet meer was.
En dat intrigeerde me.
Want we denken vaak dat rouw vooral emotioneel is. Iets van het hart. en wat tijd nodig heeft, of zoals je soms ook hoort, iets waar je “doorheen moet”.
Maar rouw is ook fysiek. Systemisch. Diep verbonden met hoe wij als mensen zijn afgestemd op elkaar.
Verbinding is geen luxe
We zijn gemaakt om ons te verbinden. Niet alleen op het niveau van woorden of gedachten, maar juist in de laag daaronder.
Je lichaam stemt zich af op de ander. Op diens ritme, de ademhaling van de ander oftewel de algehele aanwezigheid, zowel van dichtbij als verderweg. Zonder dat je het doorhebt.
Die kleine momenten die zo vanzelfsprekend lijken zoals;
- een blik die wordt beantwoord,
- een hand op je arm,
- samen lachen om iets kleins,
- naast iemand in slaap vallen…
Dat zijn geen details... dat zijn signalen van veiligheid.
Je zenuwstelsel herkent daarin: ik hoef het niet alleen te doen.
Wat gebeurt er als dat wegvalt?
Wanneer een belangrijke verbinding wegvalt, door verlies, een relatiebreuk, of soms zelfs emotionele afstand, gebeurt er iets wat we vaak onderschatten.
Je systeem raakt ontregeld.
Niet vanuit zwakte maar omdat je lichaam gewend was aan co-regulatie. Aan het 'samen dragen' en aan het samen “afstemmen”. Ineens is dat er niet meer.
Wat ik zie bij mensen die ik begeleid, is dat ze dit proberen op te lossen met hun hoofd. Ze willen begrijpen wat er gebeurt. Het een 'plek geven' en weer doorgaan, maar ondertussen gebeurt er iets anders in het lichaam.
Het lichaam is niet bezig met 'een plek' geven of het willen begrijpen. Het lichaam reageert met gevoelens van onrust, leegte, overprikkeling of juist een soort afgeslotenheid.
Alsof je systeem blijft zoeken naar iets wat er niet meer is.
Je lichaam zoekt niet alleen naar de ander
Je lichaam zoekt niet alleen naar de ander, maar naar wat die ander vertegenwoordigde. Dit is waar het systemische stuk interessant wordt, want het gaat zelden alleen over die ene persoon.
Die ander stond ergens voor. Denk hierbij aan:
- veiligheid
- erkenning
- gezien worden
- rust
Dit raakt aan iets wat al veel langer in je systeem aanwezig is.
Misschien was deze persoon degene bij wie je eindelijk kon ontspannen. Of degene die iets vervulde wat je als kind hebt gemist. Of degene bij wie je niet alles hoefde te dragen.
Dus wanneer die verbinding wegvalt… raak je niet alleen de ander kwijt, maar ook het gevoel dat je via die ander kon ervaren.
Co-regulatie is de brug
Co-regulatie is een brug tussen een gevoel van overleven en het gevoel van volledig durven staan in het leven.
Vrouwen die mijn praktijk binnenlopen zijn vrouwen die gezien worden als sterk en best veel kunnen dragen, meer dan wenselijk in ieder geval. Ze zijn gewend om door te gaan, maar ergens onderweg zijn ze het contact met zichzelf kwijtgeraakt.
Vaak is dat niet ontstaan doordat ze “te weinig aan zichzelf hebben gewerkt”… maar juist doordat ze te lang zonder echte co-regulatie hebben geleefd. Te lang alles zelf en alleen regelen, te lang in de rol van de sterke, de zorgende, de verantwoordelijke, zonder dat er iemand was die hen daarin spiegelde, droeg of verzachtte.
De beweging zit niet in “nog sterker worden”
Wat mij hierin raakt, is dat de oplossing vaak wordt gezocht in nóg meer zelf doen. "Als ik maar meer inzicht heb en het begrijp, meer controle of grip ervaar."
Echte verandering zit echter ergens anders. In het opnieuw toelaten van verbinding. Niet vanuit afhankelijkheid, maar als aanvulling.
Niet omdat je het niet alleen kunt, maar omdat je het niet langer alleen wilt doen en ook niet hoeft te doen.
Het begint klein
Het begint met het nemen van kleine stapjes en jezelf de kans geven er aan te wennen. In hoe je contact maakt. In hoe je aanwezig bent bij jezelf. In hoe je jezelf toestaat om gezien te worden.
Soms ook… in het erkennen dat je lichaam iets mist. Niet jezelf veroordelen vanuit zwakte of dat je iets fout doet, maar vanuit menselijkheid naar jezelf.
Misschien is dit wel de echte vraag. Niet 'hoe kom ik hier zo snel mogelijk doorheen?' maar 'waar heb ik mezelf zo lang alleen gehouden terwijl ik eigenlijk verbinding nodig had?'.
Wat je mist, is niet alleen de ander. Het is het gevoel van samen zijn., van afgestemd zijn op, van gedragen worden en misschien zit daar wel de grootste verschuiving.
Niet langer jezelf sterker voordoen dan je voelt, maar jezelf toestaan om weer in verbinding te zijn. Met jezelf en van daaruit met de ander.
Voel je dat dit je raakt?
Voel je dat dit je raakt? Dat je al te lang “alleen sterk” bent geweest Dan is het misschien geen toeval dat je dit leest.
Van overleven naar leven begint vaak met opnieuw leren verbinden. Dat begint met de keuze: Ik weet nog niet hoe, maar ik ontdekken hoe dan wél.
Soms helpt het om er samen even naar te kijken. Plan een gratis Ont-moet-ing en we ontdekken samen wat jouw volgende stap kan zijn.