Ik dacht toch echt dat mij dit niet nog een keer zou gebeuren.
Daar zat ik dan. Begin veertig. Een succesvol bedrijf. Een fijne relatie. Net een prachtige dochter op de wereld gezet. Alles waar ik jarenlang van had gedroomd.
Toch voelde ik iets wat ik maar al te goed kende.
Het deed me denken aan mijn burn-out in 1999, hoewel dit niet hetzelfde was. Wel dat sluimerende gevoel van altijd moe zijn. Minder scherp kunnen denken. Sneller geëmotioneerd reageren. Het gevoel dat er voortdurend meer van je gevraagd wordt dan je eigenlijk kunt geven.
Jeetje wat vond ik dit behoorlijk frustrerend.
Maar ik had toch alles op orde
Toen mijn dochter werd geboren, dacht ik dat ik redelijk wist waar ik aan begon. Ja, ik had niet meer verwacht moeder te worden, maar dit kon ik aan... toch?!
Ik had immers al een burn-out meegemaakt. Ik kende de signalen. Ik wist hoe belangrijk rust, grenzen en herstel zijn.
Wat niemand mij had verteld, is dat een kind krijgen niet alleen je agenda verandert.
Het verandert je hele systeem.
Er was ook minder over bekend. En als ze het me wel verteld hadden, dan had ik waarschijnlijk gedacht dat het bij mij wel zou meevallen.
Maar ineens ben je niet meer alleen verantwoordelijk voor jezelf. Er is altijd iemand die iets van je nodig heeft. Zelfs als je eindelijk op de bank zit. Zelfs als je moe bent. Zelfs als je hoofd eigenlijk al overuren draait.
Ergens onderweg lijkt er een ongeschreven regel te ontstaan: "Gewoon doorgaan. Andere moeders kunnen dit toch ook?"
De grote moeder-mythe
Zoals ik in elkaar zit, ben ik gesprekken aangegaan met andere moeders om te ontdekken of ze dit herkende. Wat ik best raar vond dat ik steeds dezelfde opmerkingen hoorde:
- "Het hoort er toch gewoon bij."
- "Iedereen is moe met kinderen."
- "Dat gaat vanzelf weer over."
- "Wacht maar tot ze gaan puberen."
Ik geef toe dat een beetje vermoeidheid bij het ouderschap hoort, maar...
Chronisch uitgeput zijn?
Jezelf niet meer herkennen?
Geen energie meer hebben voor je partner, vrienden of jezelf?
Dat hoort niet bij moederschap. Dat zijn signalen.
Komt het je bekend voor?
Misschien herken je wel één of meer van de volgende signalen:
- Je loopt een kamer binnen en weet niet meer waarom.
- Je bent voortdurend moe, zelfs na een goede nacht slaap.
- Je hebt het gevoel dat je alleen nog maar aan het regelen bent.
- Je reageert sneller geïrriteerd dan je zou willen.
- Je agenda zit vol, maar jij voelt je leeg.
- Je weet precies wat iedereen nodig heeft, behalve jijzelf.
Welkom bij de club.
En nee, dat betekent niet automatisch dat je een burn-out hebt.
Wel dat je lichaam en hoofd waarschijnlijk proberen iets duidelijk te maken.
Sterke vrouwen hebben hier opvallend vaak last van
Wat me in mijn werk opvalt, is dat juist de vrouwen die veel aankunnen vaak te laat aan de bel trekken.
Ze zijn gewend om te zorgen. Voor hun kinderen. Voor hun partner. Voor collega's. Voor klanten. Voor iedereen eigenlijk. Behalve voor zichzelf.
En omdat ze al jaren functioneren op wilskracht, merken ze pas laat hoeveel energie het eigenlijk kost.
Het gaat niet om harder je best doen
Als ik iets heb geleerd van mijn eigen ervaringen én van de honderden vrouwen die ik inmiddels begeleid heb, dan is het dit:
Herstel begint niet bij nóg beter plannen.
Niet bij nóg efficiënter worden.
Niet bij een grotere to-do lijst.
Herstel begint vaak met erkennen dat je geen machine bent. Dat je lichaam grenzen heeft. Dat je niet alles alleen hoeft te dragen. En dat het soms tijd is om weer even thuis te komen bij jezelf.
Achteraf gezien...
Als ik terugkijk op die periode, zou ik mezelf veel meer rust gunnen. Vooral de bevalling maar ook tijdens de kraamtijd en daarna. Minder moeten. Meer hulp vragen.
Vaker accepteren dat "goed genoeg" ook echt goed genoeg is.
Want hoe graag we het ook anders willen zien: Moederschap vraagt veel van ons. Misschien wel meer dan we soms willen toegeven.
En jij?
Hoe heb jij de eerste jaren van het moederschap ervaren?
Werd er voldoende rekening gehouden met jouw herstel? Of verwachtte iedereen dat je gewoon weer doorging alsof er niets veranderd was?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.